وحدت وجود

5. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 1410/2-8/120 آغاز: بسمله بعضی از ادله قائلین بوحدت وجوب رابیان فرمایید. اقوای ادله ایشان آنست که ممتنع است که وجود واجب زاید باشد برذاتش خواهدرخارج وخواه درذهن؛ انجام: ریا وسمعه وناموس بگذار ×× بیفکن خرقه وبر بند زنار / چه پیر ما شو اندر کفر فردی ×× اگر مردی بده دل را به مردی.تمام شد. رساله مختصر و ارزنده‌ای است که درپاسخ به سؤالی درباره ادله قائلین به وحدت وجود نگاشته شده ومؤلف با بیانی شیوا وبا استفاده بسیار از اشعار مولوی وابیات شبستری درگلشن راز، دلیل قائلین به وحدت وجود را توضیح داده و به توجیه کلام مولوی درمثنوی می‌پردازد؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ 8گ، 12سطر، اندازه: 10/5×15/5سم [ف: 8-4921]