الوجیزة

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1667/1-عکسی آغاز: حمدله. صلاة. و بعد، فیقول العبد الاثیم الجانی کریم بن ابراهیم الکرمانی. ان هذه کلمات وجیزة و اشارات واضحة ظاهرة وافیة و انکانت علی الاختصار، اذا ما کان لی اقبال بازید من ذلک فاکتفیت بالمیسورة لانه یترک بالمیسور علی الله التکلان فی جمیع الامور، و هی مشتملة علی مقدمة و اربع مطالب؛ انجام: الخامش عشر. اذا وضع خطاب من الشارع بین جمع مختلفی الاصطلاح و لاقرینة فی البین، تدل علی اصطلاح خاص للمتکلم و لا المخاطبین، فعلی ای شیئ یحملوا اختلفو فیه فمنهم و ذهب الی جمله لکل طایفة علی اصطلاحهم للزوم. نام کتاب در آغاز و انجام نیامده؛ خط: نسخ تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ 61ص (2-62) [عکسی ف: 1-291]