وجود

7. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 157/2-1/157 آغاز: بسمله بدان نصرک الله تعالى فی عرصة البصيرة كه لفظ موجود درالسنه عرب مشتق از وجود و وجدان است وآن را به دو طریق استعمال کنند متعدی به یک مفعول ومتعدی بدو مفعول که ثانی قید وصف مفعول اول باشد مثال اول چنانکه گویند وجدت الضالة؛ انجام: ونیز بدانکه دراین زمان فرق میان موجود و وجود ننهند ودیگر بدانکه موجود به معنی هست مشترک است میان همه چیزها به محض لفظ بلکه به معنی نیز والسلام علی من اتبع الهدی بحثی فلسفی است درباره لفظ وجود واشتراک لفظی در آن وکیفیت اطلاق آن بر اشیاء و فرق بین موجود ووجود، دراین زمینه رساله‌ای از رجبعلی تبریزی ونیز رساله‌ای از فیض کاشانی سراغ داریم که فیض رساله‌اش در پاسخ به ملامحمد قاسم خراسانی که دراین باره پرسشی نموده، نوشته است ظاهراً این نسخه رساله تبریزی نیست؛ بی‌کا، بی‌تا؛ 7گ، 22سطر [ف: 8-4908]