واسوخت

2. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 446/7-3/66 آغاز: ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا ×× خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را / رحم برعاشق بی برگ ونوا نیست تورا ×× التفاتی به اسیران بلا نیستتو را؛ انجام: خوش کنی خاطر وحشی هنگامی سهل است ×× سوی او گوشه چشمی زتو گاهی سهلست ... بهر دل گرمی طلسمی مانده بر آتش مگر ×× غمزه جادو گرت چون مردم سحر آفرین / بگذر از بیت الحزن وحشی که در اطراف باغ ×× می کند بلبل غزلخوانی به آواز حزین خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ 2گ، 35سطر [ف: 8-4892]