نهج البلاغة

116. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 2180 آغاز: برابر؛ انجام: و ذلك فى رجب من سنة اربعماية هجرية و الحمدلله كثيرا و صلى الله علی محمد و آله الطيبين الطاهرين خط: نسخ، کا: عبدالله بن حسین، تا: یک‌شنبه 7 شعبان973ق؛ با ترجمه تحت اللفظی فارسی، برای نشان دادن سبک ترجمه جملاتی آورده می‌شود: «پس از حمد خدا انک گردانید ستایش را بها برای نعمتها او و پناه گاه از آزمایش او و پیوستگی و نزدیکی جستن و ابهشتاو و سبب گردانیدن برای زیادتی نیکویی خود و درود بر فرستاده او که پیغمبر رحمت است و پیشوای امامان و چراغ امتست و گروه و برگزیده است از سرشت و خلقت کرم و بزرگی و بیرون کشیده بزرگی بیشترین و جای نشاندن نازش‌های استوار و شاخ بلندی میوه دهنده برک آورنده و بر اهل بیت او که چراغهاء تاریکی اند و نگهدارنده گروهان اند و علم و نشان طاعة روشنی دهنده و جای گرانیهاء زیادتی چمیده و میل کننده و درود و تحیت خدا بریشان باد»، مجدول، دارای یک سرلوح منقش؛ واقف: عباس صفوی، 1017؛ جلد: تیماج، 214گ، 12سطر ، اندازه: 25×37سم [ف: 5-339]