نهج البلاغة

86. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 21-طباطبائی خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 9؛ با این یادداشت زیر: «و فرغ من تنمیقه صاحبه الواثق بالغالب ابوطالب بن محمد بن ابی اطالب الباکی الآوی بعد صلوة الظهر یوم السبت الثانی و العشرين من جمادی الاول حجة سبع و تسعین و ثلثمیه حامداً (ناخوانا) محمد و آله»، در حاشیه صفحه پایان، یادداشت زیر دیده می‌شود که ظاهراً خط فرزند غیاث الدین منصور دشتکی باشد: «كانت وفات المصنف الرضى رضى الله عنه في سنه ست و اربعماثه فكانت كتابة الكتاب هذا قبل وفاته بتسع سنين و سمعت ابى البشر رضى الله عنه بخطه رضى الله عنه و انا محمد بن منصور الحسينی رضی عنه»، با توجه به اینکه تألیف نهج البلاغه خود در 400ق پایان یافته و علاوه بر این شیوه خط و کاغذ نشان کهنگی ادعا شده را ندارد، مجعول بودن این تاریخ ثابت می‌شود، با گواهی بلوغ قرائت؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، 294گ، 17سطر ، اندازه: 10×19/5سم [ف: 24-42]