نهج البلاغة

17. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 5046/1-ف نسخه اصل: (عکس 7046) از کتابخانه رامپور هند؛ خط: نسخ، کا: عبدالجبار بن الحسین ابی القسم فراهانی، تا: چهارشنبه 19 جمادی الاول553ق؛ نزد ضیاء الدین تاج الاسلام ابی الرضی فضل الله بن علی بن عبیدالله حسنی دام الله ظله که در روستای جوشقان راوند جای گزیده بود، از روی نسخه نوشته خود او در نیمه جمادی‌الاول یا الثانی 554 که نویسنده می‌گوید شنیده‌ام که کسی آن را بر وی می‌خوانده است، از کتاب‌هایی است که ابوعبدالله اصفهانی در 866 می‌خوانده است، در پایان افزوده رضی بر آن پس از نقش خواتیم علی (ع) و پس از شعری که استاد امام ابویوسف یعقوب نیشابوری در ستایش از این کتاب بر پشت نسخه خود نوشته بود «نهج البلاغة نهج مهیج جدد ...» و شعرهای عربی ناصح الدین ابوجعفر محمد حافظ آمده است: انشدنی الحافظ: الموت لا والد ایبقی و لا ولدا، هذا السبیل الی ان لاتری ابنا، للموت فينا سهام غير مخطئة، من فاته اليوم سهم لم يفته غدا، ترجمتها: بسیار مگو دلا کی سوذی نکند ×× ور جهد کنی بسی نموذی نکند / چون جان تو صد هزار بر هم نهد او ×× و آتش زند اندران کی دودی نکند [فیلمها ف: 3-126]