نفس

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 7342/5 آغاز: و بعد از فناء تن بماند همیشه. حق تعالی چون تن را در زیر او مرکب او کرد مقصود آن بود کی شرف آدمی ظاهر شود و متمیز گردد از دیگر حیوانات؛ انجام: حاصل چشمی دارم گریان و دلی بریان و راضی بحکمها (کذ) خدای دو جهان و الصلوة و السلام علی سیدنا و مولانا محمد و آله الطاهرين. در فهرست با عنوان «رساله در معارف» آمده، مؤلف شناخته نشد، پنداشته شده که از مردمان اواخر قرن 6 و اوائل قرن 7 است، صفحه‌های اول و هم از اواسط فصل سوم افتاده، رساله مرتب بر ده «فصل» است، فصول موجود: حقیقت مرگ و احوال آن، حقیقت درد فراق، نصیحت و تنبیه، مراتب انسانی، حکمت مرگ و دلائل آن، حقیقت زیارت و تجلی ارواح، احوال خویش و حکایت درد عزاء و ختم کتاب فرزند محمد افاض الله عليه اصناف؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: حدودقرن7؛ افتادگی: آغاز ووسط؛ جلد: تیماج، 15سطر ، اندازه: 11×16سم [ف: 11-296]