النفس

5. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2979/1 آغاز: بسمله، الحمدلله الذى نطقت بحكمه عجايب صنعه و وقفت افكار بريته دون تصور ماهيته ... اما بعد فاءن الذي تتضمنه هذه المقاله هو اثبات ابديه نفس الانسان بطريق برهانى هو مما ادركته بفكری؛ انجام: و ان جميع ما حكمه من الحجج على اثباته لايزيد التعين الابزيادة تقرير كما ذكرت و هذا خاتمه الكلام في هذه المقاله و الحمدلله. رساله‌ای است متوسط در اثبات جاودانگی نفس از طریق برهان، نویسنده در فصل اول براهین خاص خویش را در اثبات این که نفس جوهری است غیر جسمانی و به حرکت درآورنده جسم می‌باشد ارائه می‌دهد، در فصل دوم به بیان واجب و ممکن می‌پردازد و استدلال می‌کند که اگر نفس انسان پس از به وجود آمدن معدوم می‌شود واجب الوجود نیز معدوم می‌گردد، سپس حجج و براهین متقدمان در مورد ابدیت نفس را ذکر کرده و می‌گوید که این استدلال‌ها را به این دلیل ارائه و نقد و تحلیل می‌کند تا ثابت نماید که استدلال‌های او بهتر و منحصر به خود اوست، آنگاه به احتجاجات ابن مسکویه، احمد بن محمد (421ق) اشاره کرده و ضمن شرح و بیان آنها به تکمیل و تصحیح مطالب مذکور می‌پردازد، همچنین در ضمن بحث گفتارهای افلاطون در این رابطه را نیز آورده، و اشاراتی نیز به غزالی و فخر رازی و ابن سینا و اوحد الزمان صاحب کتاب المعتبر می‌کند؛ خط: نستعلیق، کا: محمد زمان بن محمود طالقانی، تا: 1106ق؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج مذهب، 20 سطر (5×14)، اندازه: 10/5×19سم [ف: 14-90]