نصاب

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7590/2 آغاز: بیا ای دل از نو سخن ساز کن×× دهان را به حمد خدا باز کن / بدیعی که از نیست هستی نمود ×× بپرورد عالم به افضال جود؛ انجام: که ای یار اهل کرم در نیوش ×× خدایا خطاهای شاکر بپوش / گر از ابلهی نکته ای چند گفت×× ز روی کرم باز شاید نهفت از: شاکر. مثنوی است در ذکر و شرح نامها و اسامی، احتمالاً ناظم همان محمد علی شاکر اصفهانی تبریزی باشد که در الذریعة 493/9، ش 2780 نام وی آمده است، عناوین اشعار چنین است: توصیف اجناس خریف و ربیع و نام اشجار، نامهای گل و نام بهائم، مرغان، هوام، نام حرفت گران، آلات مزارع، آلات حجام، آلات درودگر، آلات کلال، آلات کمانگر و آهنگر و رنگریز و نداف و مطرب و مردار خوار و در بیان غلت و ...؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج، 8گ (10ر-17پ)، 13سطر ، اندازه: 14×21سم [ف: 26-88]