النجاة

15. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1149/55 آغاز: و لاخلاف لما يوجبه القوة المجبولة فيها ... بتصحیح ما ینبغی ان یصح منها العلم الالهی (فصل فی تجوهر الاجسام) للناس فی الاجسام الطبيعية من جهة (تجزيها اقاویل کثيرة فقائل ان الاجسام الطبيعية تتجزا) بالقوه و الفعل تجزيا متناهيا؛ انجام: (فصل فی الجهات) اقول ان کان خلاء فقط ... فان كانت طبيعته تختص بذلك الجانب و تباين سائر ما (سپس یک بند است که نتوانستم آنرا در حکمت عروضی و نجات و شفا بیابم و بدینگونه است: ) ان قولنا للشئ انه ممكن الوجود بحسب اعتبار نفسه هو انه يصح فيه ان يجود و ان لا يوجد ... و هو الذي ليس فيه التركيب المذكور - تمت الرسالة الفصولية. و الحمدلله رب العالمين و الصلوة و السلام علی سیدنا محمد و آله و صحبه اجمعين الطيبين الطاهرين). چند سطر پایان ف 1م1طبیعی نجات (س 4 ص 102 چاپ 1357) و ف 2م1وف1-14م2همان طبیعی (ص 102-س 13ص 132 همانچاپ) دیده می‌شود و آغاز آن به پایان بخشی از مباحثه پنجم مباحثات پیوسته است و من با سنجیدن این نسخه با نسخه «اجوبة ست عشرة مسألة» چاپ شده در رسائلابن سینا و نسخه چاپی نجات و نسخه عکسی حکمت عروضی با رنجی دریافتم که چنین است، می‌دانیم که شیخ بسیاری از حکمت عروضی را در نجات گذارده است (ش62م) و در این نسخه ما هم چند سطری از ف1م1 طبیعی آن هست سپس «القول فی ابطال الجزء الذى لايتجزی» و مقاله سوم طبیعی همان حکمت عروضی می‌آید و مانند نجات ص 114 یک بند از آن را ندارد (338ر) و از نیمه دوم گ 341پ تا نیمه دوم 342ر دیگر از همان نجات (ص 130) است و بس؛ خط: تعلیق، بی‌کا، تا: با تاریخ 962ق؛ تملک: مصطفی بن عبدالله در 962، خلیفه سلطاندر 1041، محمد طاهر پزشک تفرشی در 1135، محمد ابراهیم قزوینی در 2 ذیقعده 1245؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، 10گ(334پ-343ر)، 31سطر ، اندازه: 13×23سم [ف: 6-2423]