نامه ها

2. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 465/7-3/85 آغاز: بسمله الحمدلله المنتقم الجبار ذى القوة المتين القهار ... وبعد فهذا كتابنا ينطق عليكم بالحق ويقطع الاعذار لمن استحل غيبتنا في المجالس والاحضار لئلا يكون على الله حجة بعد البلاغ؛ انجام: لان يكون قاطعة لا عذار المعاندين مظهرة لما التبس في الامر على بعض الملتبسين والسلام على من اتبع الهدى. مولی عبد الحسين وفرزندش رضا که از بزرگترین شاگردان مجتهدین عصر خود، یعنی سید علی طباطبایی و ... بوده‌اند وبر اثر مصاحبت با محمد اخباری نیشابوری به اخباری‌گری گرایش پیدا کردند مورد تکفیر علمای کربلا ونجف واقع شدند، لذا نامه‌ای به علمای مذکور نگاشتند واز مسلک خود دفاع نموده‌اند، دررساله‌ای دیگر اجازه اخباری نیشابوری به عبدالحسین را معرفی نمودیم؛ خط: نستعلیق، کا: علی بن الحسین، تا: 1225ق؛ دراول نسخه چنین آمده است: «صورة كتابة المولى عبدالحسين الذي كان ارشد تلاميذ افضل المجتهدين في عصر وابنه الرضا اعنى. السيد على الطباطبائى ثم رجع من طريقة المجتهدين الى طريقة الاخباريين مصاحبة الاستاد دام ظلاله فكفروه وفسقوه فبعث الى مجتهدى المشهدين مشهد على ومشهد حسين عليها السلام ملاء الحافقين»؛ 4گ، 17سطر، اندازه: 14/5×20/5سم [ف: 8-4745]