نامه ها

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 286/11 آغاز: نسخة كتاب كتبه محمد بن حسين الموسوى الى المولى السعيد نصيرالدين الطوسى يقبل الارض و ينهى الس شريف علوم مولانا خلدالله تعالى تعالى دولته و ابدها و سدد دلالته و ايدها ... لما ورد المرسوم الشريف جوابا عن ضراعته متضمنا انفاق القليل الكاسد من بضاعته مشتملا على البر العظيم و الطول العميم ... قد كان حمل الى المملوك مسائل اوردها ابن كمونة فتكلف الجواب عنها و قد حمله الى العرض الشريف المولوى سائلا تأمله و اسدال ستر الغفران عليه لاقدامه على عرض تخليطه و ان ادت الى خروج عن حد الادب؛ انجام: و اما التماسه جواب المسألة السابعة على الطريق اليقيني و عن المعارضة بالنقطة الى تمام الكلام. اقول: اظن ان ذلك جرى فى المسألة السادسة و قد مر ما فيه مقنع بطريق الايجاز و الشرح محتاج الى طويل لا يحتمله هذا الموضع. فهذا ما كتبته بحسب التماسه وفقنا الله للصواب و جنبنا عن الخطا في المقال و الفعال امه الرؤف المنان. محمد بن حسین موسوی که از معاصرین خواجه بوده و بیش از آن چیزی از او نمی‌دانیم، طی نامه‌ای ضمن تعریف از پاسخ او به سؤالات هفت‌گانه ابن کمونه و تعریض به او، از خواجه می‌خواهد بالاخص در مورد سؤال هفتم او یقینی‌تر توضیح دهد، خواجه نصیر ضمن توضیحاتی در مورد هر کدام از سؤالات و پاسخها، تقاضای او را اجابت می‌کند، ضمن اجوبة المسائل النصيرية، عبدالله نورانی، 1383ش، چاپ شده است؛ بی‌کا، بی‌تا؛ 4گ (83پ-86ر)، 24سطر (5×13)، اندازه: 8/5×16سم [سنا: ف: 1-146]