نامه ها

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 286/10 آغاز: وصلت القصيدة الغراء و الفريدة الزهراء التى انشأها السيد الكبير علامة عصره و افضل دهره قاضى قضاة الآفاق قدوة علماء الاقطار عماد الملة و الدين ركن الاسلام و المسلمين اكمل الاكابر في الارضين ... الى داعيه الذى لم يكن لها نقص الا من جهة تخصيصها باسمه ... محمد بن محمد الطوسى؛ انجام: و تشرفه احيانا بلطائف مخاطباته ليقوى بذلك قلبه و يتم بمكانه فرحه. و الحمد لله رب العالمين و صلاته على نبيه محمد و آله و السلام. نامه‌ای از نصیرالدین طوسی است به قاضی بحرین، که پس از دریافت قصیده‌ای از او، برایش نگاشته و ضمن تکریم بسیار، آرزوی دیدارش را نموده است؛ ضمن اجوبة مسائل النصيرية، عبدالله نورانی، 1383ش، چاپ شده؛ بی‌کا، بی‌تا؛ 1ص (79پ)، 24سطر (5×13)، اندازه: 8/5×16سم [سنا: ف: 1-146]