موسیقی

9. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 170/6 آغاز: رساله در علم موسیقی. فصل اول، بدان ایدک الله تعالی که موسیقی عبارت از نغماتی چند مناسب موزون است و خواجه ابو نصر فارابی آورده که؛ انجام: تا آدمی از دست نرود. و الله اعلم و افهم ... نمایی پرده نوزور و یا نه شهناز [؟] ناشناخته، در پانزده«فصل» (فصل هشتم آن در چهارده باب)، بی‌دیباچه: 1. تعریف موسیقی، 2. در پرده‌ها و شعب‌ها (12 پرده)، 3. در وضع شعب‌ها و اسامی آنها، 4. در معرفت پرده‌ها و مناسبت بروج بدانها، 5. در نسبت پرده‌های کواکب سیار، 6. در مزاج پرده‌ها، 7. نسبت پرده‌ها به اقالیم و بلدان، 8. استخراج پرده‌ها و آن چهارده«باب» است: 1) راست، 2) دوگاه، 3) سه گاه، 4) چهارگاه، 5) پنج‌گاه، 6) گردونیه، 7) عشاق، 8) عراق، 9) مخالفک [؟]، 10) حجاز، 11) حسینی، 12) زنگوله، 13) مایه، 14) گوشت، [فصل نهم بریده شده]، 10) در آنکه هر پرده در چه وقت خوانند، 11) باید که زننده و گوینده عطار صفت باشد که از هر جنسی طلب کند، در پیش او باشد، 12) بدانکه شش آوازه بعضی بدین دستور قرار داده‌اند، 13) چون ابریشم که نوازند از هشت و ده بانگ بیرون نیست، 14. حسینی را پرده راست زیاده کنی، 15. در شرایط زننده و گوینده؛ خط: نستعلیق تحریری، کا: ابوالقاسم استاجلو، تا: 1021ق، جا: دیلمان؛ 3گ (31پ-33پ) [ف: 1-252]