مواهب علیه

89. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 25053 آغاز: بسمله، چون حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم دعوت آشکارا کرد و قرآن بر خلق خواند و به روز قیامت خلق را بیم فرمود کفار در نبوت آن حضرت و نزول قرآن و وقوع بعث اختلاف کردند و از یکدیگر می‌پرسیدند یا از پیغمبر و مؤمنان پرسش می‌نمودند چنانچه حق سبحانه و تعالی فرمود: عم یتسائلون از چه چیز می‌پرسند کافران عن النبأ العظیم از خبر بزرگ یعنی قرآن الذی هم آنچیزی که ایشان فیه در آن مختلفون اختلاف کنندگانند یعنی او را به سحر یا شعر یا کهانت نسبت می‌دهند و مختلف و اساطیر می‌گویند و به قولی نبأ عظیم نبوت آن حضرت است که می‌گویند آیا او پیغمبر هست یانی (کذا) ساحر است؛ انجام: من الجنة و الناس آن کس که وسوسه می‌کند در سینه‌های مردمان از جنیان و آدمیان یعنی شیاطین الجن و الانس در این سوره پنج لفظ ناس آمده و معنی آن مکرر نیست اول مراد اطفال است ... و در جواهر التفسیر مشروح است ... و این دو حرف اول و آخر قرآن زجه با آمد و سین یعنی اندر ره دین رهبر تو قرآن بس. از ابتدای سوره نبأ تا پایان قرآن؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ ضمیمه نسخه ش 25050؛ جلد: فاقد جلد، 23گ، 18سطر، اندازه: 10/5×18/5سم [ف: 22-160]