منية اللبيب في شرح التهذيب

72. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 37986 آغاز و انجام: برابر ج1و2؛ خط: نسخ تحریری، کا: عبدالنبی بن فیاض بن شهاب بن احمد آل بشری جوازری حکیمی (بنی حکیم)، تا: 7 ذیحجه1017ق، جا: حویزه (مدرسه شیخ محمد بن نصار)؛ مصحح، دارای بلاغ؛ ضمیمه: مذیل است به یک صفحه رساله‌ای کوتاه در «احکام الصوم» تألیف «عزالدین عبدالله بن حسین تستری (شوشتری) اصفهانی» (-1021ق)، این رساله ضمیمه در اواسط رجب 1018 در اصفهان تألیف شده است و (احتمالاً) همان رساله «تطوع الصوم لمن عليه فريضة» وی ـ مذکور در الذریعه (149/11) ـ باشد، این رساله به خط نسخ مورب در 23 سطر توسط عبدالنبی بن فیاض جوازری در رجب 1018 (در حیات مؤلف) کتابت شده، آغاز ضمیمه: «هذه نبذة مما يتعلق باحكام الصوم من مختارات ... الملا عبدالله سلمه الله تع و ابقاه. بسمله. حمدله. صلاة. اما بعد فيقول المذنب المحتاج الى رحمة الله عبدالله الشوشترى ان الصوم لما كان عبارة عن الكف عن امور مخصوصة. انجام ضمیمه: «إن قلنا بوجوب ... القضاء عنهما على الولى وقع الفراغ من تسويدها على يد مؤلفها المذنب عبدالله فى اواسط شهر رجب المرجب سنة ثمان و عشرة و الف و كان ذلك فى بلدة الاصفهان حرسها الله ...» [دو نسخه از این رساله پیشتر در فنخا با عنوان «الصوميه» معرفی شده است]؛ تملک: حسین بن علی بن سیف جزایری بحرانی، آقا سید احمد؛ اهدایی: رهبری، مهر 1386؛ جلد: تیماج ، 166گ، 26سطر، اندازه: 21×30/5سم [اهدائی رهبر: 11-512]