منهاج البيان في ما يستعمله الانسان

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 8190/2 و 3365ف خط: نسخ، بی‌کا، تا: یک‌شنبه 15 ذیقعده615ق، جا: نوشاباد کاشان؛ افتادگی: آغاز؛ با این نشانه‌ها: 1. نسخ روز یک‌شنبه 15 ذیقعده 615 در نوشاباد کاشان، 2. حسن بن علی بن حسن طبیب جاسبی در مدرسه مجدیه کاشان در 12 ربیع الاول 626 بر آن حواشی نوشته، 3. همو نسخه را در پایان جمادی الثانی 626 در نوشاباد تصحیح کرده است، 4. همو ادویه آن را با کتاب النبات ابوحنیفه دینوری که گزیده آن را در پایان گذارده است در همان نوشاباد در دهه نخستین رجب 626 مقابله کرده است، 5. همو در جمادی الاول 633 یادداشت کرده است که نشانه «مو» برای الموازنة اصفهانی است، 6. همان حسن بن علی بن حسن جاسبی طبیب فوائدی از کتاب عبدالله بن محمد بن عیسی باوردی در ربیع الاول 627 در هامش نوشته است، 7. همو می‌نویسد که در صفر 627 کتاب عبیدالله بن جبرئیل در منافع الاعضاء را دیدم که بیشتر مطالب آن بیهوده و تباه بوده است، 8. حسین بن حسن طبیب که باید پسر همان جاسبی باشد در 620 واندی (یکان‌های آن محو شده) می‌نویسد که کتاب را مقابله کرده‌ام، 9. باز در رمضان 637 با نسخه امام ظهیرالدین ابوالقاسم مقابله شده است، 10. گاه به گاه درهامش نسخه عبارت‌های فارسی آمده است، 11. در پایان این عبارت فارسی کهن دیده می‌شود: «ماهی همه بر سر آب اند چون مرده و هیچ مرده نبود و لکن تباشیده بود و این لاعیه بر سر کوه‌ها باشد شکوفه ای دارد خوش مگس انگبین بسیار خورد» (راهنمای کتاب س 11 ش 10-12 ص 656)؛ 184ص (23ر-206ر)، 20سطر (11/5×21)، اندازه: 18/5×29سم [ف: 17-49] و [فیلمها ف: 2-131]