منشآت

333. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2794/1 آغاز: این نه خوابست این نه بیداری ×× این نه مستی است این نه هشیاریچه خوابست کافتابها بر آمده اگر همه طلعت دوست بود؛ انجام: پس هر چه را هنر دانی اگر دیگران هم هنر دانند و نگوئی هنری نهفته باشی و اگر عیب دانند و گویی عیبی آشکار کرده سرنهفتن از آن به که عیب خود گفتن. منشآتی است با سجع و قافیه شیوا و در پایان آن اندرزهایی شبیه باب 8 گلستان سعدی یاد کرده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ 22ص (1-22)، 10-18سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 10-52]