منشآت

119. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4793 آغاز: حریفان خوش خیال رسیده جفا که اگر سنگ این سخت جانی که پیوسته در فلاخن اطوار این طایفه سست نهاد مهیاست بسی شیشه دلها شکسته و از آتش این ستم ظریفی که همواره در منقل اوضاع این قوم بارد المزاج فروزان و شعله ور است بسیاری خانه ها سوخته؛ انجام: صاحبا امید گاها معاویه نسبان شمرنژاد بمقتضای کینه و عنادی که از زمان عبیدالله زیاد بطنا بعد بطن منتقل سرا پا ارتداد شده ... یحتمل که بارخانه نیکنامی ملازمات فتوت شمایل را بر نامه زبان صدق ترجمان حمل نموده منزل بمنزل تواند رسانید. گویا بخشی از کتاب یا رساله‌ای است تا اندازه‌ای انتقادی با تضمین نام چیزهایی مانند سنگ و فلاخن و شیشه و آتش و مومیایی و استخوان و جوارش و لوزیات و سبحه خاک کربلا و جا نمازهای قالی کار کشمیر و قالی بافان فرنگ و کرمان و جانماز ساز قاین و کاشان و لنگ و قطیفه و پنبه و ابریشم و آیینه و شیشه و قلمدان و مرکب و لیقه و دوات و قلم و کاغذهای خطایی و کشمیری و مهره و نشاسته و جواهر و عنبر تا میرسد بنام معاویه و شمر و در هر نامه‌ای برخی از این نامها بتناسب بالوازم و مشابهات آنها بکتابه و استعاره و مجاز آمده و بسیار شیرین است و شیوا و در آن از نان و حلوای شیخ بهایی یاد شده و باید هم از منشیان هندی باشد و از قرن 11 و 12؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11 و 12؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج، 10گ، سطور چلیپایی دو ستونی (8×15)، اندازه: 12×19سم [ف: 14-3832]