منشآت

106. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2057 آغاز: بسمله. بعد از حمد و ثنائی مرحضرت ایزد متعال قادر متعال ... آنکه پس از ادای وظایف درود و تحیت بر آن نبی مختار ... آنکه بنده ... هرکرن ولد منیر اداس کنوه ملتانی روزی در دار الخلافت بلده هنر ابصحبت یاران نشسته بود بعضی از دوستان گفتند که تو تا مدتی در خدمت نواب مستطاب غفران پناه حاتم زمان نوشیروان عصر غفارخان منشی بودی و عمر خود را در فن انشا صرف کردی چیزی بطریق یادگاری بنویس ... بحکم اشارت آن عزیز این خطی چند بعبارت شکسته و دلبسته در قلم آمد که طالبان این فن را روزمره بکار آید مشتمل بر هفت باب: باب اول سلاطین بسلاطین نویسند، باب دوم در اصدار فرامین، باب سیوم در شرح پروانجات، باب چهارم در نوشتن عرایض، باب پنجم در مکتوبات که ابنای روزگار با یکدیگر نویسند، باب ششم در خط قباله شرعی، باب هفتم در نوشتن دستک و سرنامه و غیره؛ انجام: سرنامه بمطالعه حضرت قبله گاهی صاحب مدظله العالی بگذرد (تمت بالنون و الصاد) از هرکرن پسر منیراداس کنوه ملتانی در هفت باب به فارسی که در هند ساخته است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ کاغذ: هندی، 34گ، 13سطر (10×16)، اندازه: 14/5×22سم [ف: 8-686]