منشآت

1. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 12782/1 آغاز: نو کل شیء بلغ الحد انتهى فرزند مولانا معظم فلان يعلم ... و افانی فسر فوادیا ×× و نفسی احلاها و اولی مرادیا بعد از تطاول آمد و عروض عرض مرض متوجه مال شد اگر سبب مشارکت غیر زیاده رعیتی در توجهی نمی فرماید نوعی دیگر است؛ انجام: و ارواح علی النفس من نسیم الشمال و اعنق من شمیم العزار و ارفق من اهل الصفا من التصار. منشآت است (حدود 11 انشاء) ادبی و زیبا به فارسی و آمیزه‌ای با امثال و اشعار عربی، با نثری مسجع و موزون، برخی از آنها نامه‌هایی است ادبی و دو نمونه از آنها وقف نامه املاک سلطان قطب الدین تهمتن و سلطان نظام الدین کیقباد فرزندان کردان شاه بن سلغر بن محمود است که در روستای «کردر» از روستاهای جزیره هرمز «همرموز» در سال 743ق نگاشته شده (سلغریان یا اتابکان افرس از سال 543ق تا زمان حمله مغول به سال 686ق و پس از حمله مغول نیز به اطاعت مغولها در آمده و سالها بر فارس حکومت کرده‌اند)، نام کتاب و مؤلف آن، ناشناخته ماند، لیکن از حیث نثر و عبارات متن و نیز تاریخ‌های مثالی، به همان تحریر قرن 8 تعلق دارد و قصیده‌ای که به شماره «12782/2»، به دنبال این نسخه می‌آید احتمالاً تقریظ بر این کتاب است و اگر چنین باشد، مؤلف در «تبریز» می‌زیسته و از نزدیکان حکومت آن روزگار بوده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 743ق؛ افتادگی: آغاز و وسط و انجام؛ مصصح؛ تملک: ابو السعود کواکبی (ظاهراً همان ابوالسعود بن احمد کواکبی حلبی حنفی صاحب تألیفات و درگذشته به سال 1137 ق باشد که در معجم المؤلفین 217/4 آمده، سید احمد کواکبی؛ 12 گ (5-16)، 25 سطر، اندازه: 9×15 سم [ف: 32-463]