نشانهای نسخهشناسی و کالبدشناسی
اصل نسخه (دستخط مؤلف)
—
حواشی به خط مؤلف
—
تذهیب و سرلوح
—
نگاره و نقاشی
—
تصحیحشده (مصحح)
—
دارای حواشی (محشی)
—
سطور مجدول (جدولبندی)
—
دارای رکابه (پایصفحه)
—
مقابله و بلاغ
—
چاپ عکسی / فاکسیمیله
—
مشخصات کاتب و تاریخ کتابت
- نام کاتب:
- بیکاتب
- تاریخ کتابت:
- بیتاریخ
- محل کتابت:
- نامشخص
- ردیف ثبت در مأخذ:
- ردیف 13 (در فنخا)
ویژگیهای مادی و ظاهری نسخه
- نوع و اقلام خط:
- نامشخص
- تعداد برگ و سطر:
- - • -
- ابعاد و اندازه (سانتیمتر):
- -
- کاغذ و جلد:
- کاغذ نامشخص • جلد نامشخص
مهرها، یادداشتهای تملک و وقفیات نسخه
وقف کرده است، 2. گواهینامه محمد ابراهیم قمی که قرآنی به دستور شاه سلیمان به خط خود نوشته است، 3. گواهی دیگری مانند شماره 2 که محمد رضا خاصه تراش نوشته است، 4. گواهی دیگر از محمد ابراهیم قمی که قرآنی برای عالی جاه حسین علی خان نوشته است، 5. اجازه تدریس از محمد جعفر بن عبدالله کمرهای ساکن اصفهان در محرم 1102 به شاگرد خود امیر عالم کرمانی (که استبصار و کافی را نزد او خوانده) که در مدرسه اکبریه کرمان تدریس کند
وقفنامه قرآن که میرزا ابوصالح رضوی برای اصفهانیها در ذیحجه 1089 وقف کرده است، 2. گواهینامه محمد ابراهیم قمی که قرآنی به دستور شاه سلیمان به خط خود نوشته است، 3. گواهی دیگری مانند شماره 2 که محمد رضا خاصه تراش نوشته است، 4. گواهی دیگر از محمد ابراهیم قمی که قرآنی برای عالی جاه حسین علی خان نوشته است، 5. اجازه تدریس از محمد جعفر بن عبدالله کمرهای ساکن اصفهان در محرم 1102 به شاگرد خود امیر عالم کرمانی (که استبصار و کافی را نزد او خوانده) که در مدرسه اکبریه کرمان تدریس کند
فنخا
مشخصات مأخذ و استناد فهرستنگاری:
فهرستگان نسخههای خطی ایران (فنخا)، به کوشش مصطفی درایتی، تهران، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.
جلد 32 • صفحه 18 • ردیف 13
متن فنخا (مأخذ نسخه خطی):
13. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 2926/6
دارای پنج بخش است: 1. وقفنامه قرآن که میرزا ابوصالح رضوی برای اصفهانیها در ذیحجه 1089 وقف کرده است، 2. گواهینامه محمد ابراهیم قمی که قرآنی به دستور شاه سلیمان به خط خود نوشته است، 3. گواهی دیگری مانند شماره 2 که محمد رضا خاصه تراش نوشته است، 4. گواهی دیگر از محمد ابراهیم قمی که قرآنی برای عالی جاه حسین علی خان نوشته است، 5. اجازه تدریس از محمد جعفر بن عبدالله کمرهای ساکن اصفهان در محرم 1102 به شاگرد خود امیر عالم کرمانی (که استبصار و کافی را نزد او خوانده) که در مدرسه اکبریه کرمان تدریس کند؛ بیکا، بیتا؛ 6ص (168-172) [ف: 5-666]