منشآت

18. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13470/2 آغاز: ثنای بهار پیرائی که انگشت سبزه را به دانه‌های شبنم غلطان سبحه گردان تهلیل خویش نمود و حمد نیسان آرائی که پنجه بنفشه را از نم وضوی باران به بستن پیمان؛ انجام: خیال تند و فکر تیز باید ×× سمند طبع را مهمیز باید / سخنور با سخن دارد سر و کار ×× زمین فکر چه گلخن چه گلزار خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج مذهب، 41گ (17پ- 57پ)، 17سطر [ف: 36-423]