منتهى المقال فى احوال الرجال

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 985 خط: نسخ، کاتب = مؤلف، تا: 1194ق، تاریخ ندارد، و لیکن کهنه ترین تاریخ که بر پشت نسخه دیده می‌شود 1194ق است و گویا در همان تاریخ نوشته شده است؛ با دست‌خوردگی‌های بسیار از خود نگارنده، پیداست که وی نخست کتاب را نگاشته و نام استاد خویش آقا باقر را در آغاز آورده، و سپس سید محسن اعرجی به او دستور داده تا مشترکات را نیز بر آن بیفزاید، پس نگارنده این کار کرده و نام سید محسن و دستور او را در حاشیه لای سطر 12 و 13 و در کرانه چپ صفحه یادداشت کرده، در برگ 1ر نیز به خامه خود نوشته که من مشترکات را پس از پایان یافتن کتاب در حاشیه ها افزوده ام، در برگ 3پ سید مهدی نامی که این نسخه را پس از مرگ نگارنده اش خرید، بر او اعتراض کنان می‌نویسد: من از او خواستم تا مشترکات را بیفزاید نه اعرجی، عبارت سید مهدی چنین است: «ورد مؤلف هذا الكتاب المشهد الرضوی و ارانى هذا الكتاب الذی بخطه و ما كان فيه ذكر المشترك، قلت له كتابك جامع لكن فيه نقص من جهة ترك المشترك، و بعد مدة مديدة ارانى هذا و فيه ما كتبه من الحواشی، و اسند ان السيد المحسن الكاظمـاوى امره بالالحاق و لم یذكرنی، اما لما بين العرب و العجم من المنافرة كما يشهد منهم، او لعدم معرفته ره بحالى، و بعد الملاقات الثانية في عراق العرب كان يظهر الاخلاص الخاص و صاربنى و بينه محبة كاملة، و استنبطت الحق له في عدم ذكر اسمى فى كتابه عند ذكر سميى، و عذره من غير الجهة المذكورة اوضح حرره محمد مهدی الحسینی الموسوى المشترى لهذا الكتاب من ورثه بواسطة الحاج محمد كاظم الكاظمـاوى ...»؛ جلد: تیماج، 239گ، 23سطر (12×16)، اندازه: 15×21سم [ف: 2-664]