المناهج الحائرية

6. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8099 آغاز: بسمله - الحمدلله الذی شرح صدورنا بالاصول المشيدة للدین و نور قلوبنا بمتابعة کتابه المبین ... اما بعد فیقول العبد الفقیر المحتاج الی عفو ربه الغنی علی اصغر بن محمد حسین البفروئی الیزیدی الاصل الحایری المسکن عفی الله عن جرائمها و تجاوز عن سیئاتهما ان علم اصول الفقه لما کان شرافته و عظم قدره و جلالة شأنه؛ انجام: و عن بعض الحاق اسم مفعول باسم الفاعل في الدلالة على الحدوث و ضعف ما صاروا اليه ظاهر ... اسم الفاعل يدل احيانا على التجدد لكن ليس دلالية للصيغة بل اما للمادة كالمتحرك او لامر خارجی كشهادة العادة و ايضا صفة المشبهة فدل على الاستمرار باعتبار و العادة كما عن نجم الائمة. خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13 و 14؛ مصحح، محشی با امضای «منه عفی عنه» دیده می‌شود که در نظر اول، به خط مؤلف می‌نماید، اما بر اساس قرائن زیر، از روی نسخه‌ای که حواشی مؤلف را در حاشیه داشته کتابت شده است: یکی اینکه دردو موضع، یعنی برگ‌های 9ر و 83ر آمده «قال ره فی الحاشیه» و «ثم قال ره» که این ره (= رحمه الله) نشانگر درگذشته بودن مؤلف است و با «منه عفی عنه» - که نشانگر زنده بودن و به خط مؤلف بودن است - منافات دارد، نیز در حاشیه برگ 194پ نوشته شده: «این یکسطر و نیم که علامت گذاشته‌ام از حواشی بود. سهوا بخیال متن در متن نوشته شد. بعد از نوشته فهمیدم که از حاشیه بود» که این قرینه نشان می‌دهد کاتب از روی نسخه ای که حاشیه داشته رونویسی کرده و سعی در نقل تمامی متن و حواشی کرده است؛ 207گ، 31سطر، اندازه: 20/5×29/2سم [ف: 27/1-180]