مناجات منظوم

4. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 10931/8 آغاز: ندارم هیچ گونه توشه راه ×× به جز لاتقنطوا من رحمة الله / تو فرمودی که نومیدی میارید ×× ز من لطف و عنایت چشم دارید؛ انجام: به این معنی بسی امید داریم ××ببخشا زان که بس امیدواریم / امید دردمندان را روا کن ×× امید دردمندان را دوا کن نسخه‌ای از آن در فهرست مشترک پاکستان(ج 3، ص 1510) معرفی شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج مذهب، 1ص (78ر)، سطور چلیپایی (10/5×19/5)، اندازه: 12/5×21/5سم [ف: 20-513]