مقدمه دیوان حافظ

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 10454/1 آغاز: نشانه عرفان حکمت بی علت اوست حکیمی که طوطی شکرخای ناطقه انسانی را در محاذات آیینه تامل عروسان معانی بادی دلگشای ان من البيان لسحرا گیا کرد و ...؛ انجام: بر حافظ خود مکن نهائی ×× هر حکم که بر سرم برانی آن حکم بود میان جانم خط: نستعلیق، کا: محمد شفیع ابن سمیع تویسرکانی، تا: 10 محرم 1216ق، به جهت فرزند خود مراد علی؛ افتادگی: آغاز؛ 18گ(1ر-18ر)[ف: 19-609]