معمای مرغان زیرک

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 1996/19 آغاز: من ناصر خسرو: در آشیان چرخ دو مرغان زیر کند ×× کاندر فضای ربع زمین دانه می‌خورند / پرواز چون کنند از این دامگاه حزن×× بگرفته کوه قاف به چنگال و می‌پرند / هر دو مصورند ولی نامصورند ×× آنجا فرشته اند در اینجا پیمبرند / هستند و نیستند و نهانند و آشکار ×× چون ذات ذوالجلال نه جسم و نه جوهرند / نه مشتری نه زهره نه مریخ و نه زحل ×× نه آفتاب روشن، نه ماه انورند / معلوم شد که ناصر خسرو غلام او است ×× هر کس که گوید این دو گهر از چه عنصرند؛ مراد از چرخ ذات الهی است؛ انجام: نه آنچه از موالید ثلاثه می‌شود تعالی الله. یعنی چه از اصل و حقیقت اند الحمدلله خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1303ق؛ جلد: تیماج مذهب، 1ص (182ر)، ابعاد متن: 9×17، اندازه: 14/5×21سم [ف: 11-56]