معراج نامه منظوم

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 379/7-طباطبائی آغاز: من کلام ملا مومن عطار، طوی خوش سخن منطقی ناطقه گویاست به تمجید کریمی که سر زلف عروسان سخن را کند او شانه اشعار پریشان و سر کاکل خوبان چمن را کند از سبحه اشعار نمایان و ز آثار بدیع قلمش طرفه دلیلست که سر لوح ... در بند چهارم ... به امر ملک قادر باری چه دو ثلث از شب تاری بگذشت آمد از این غرفه مینا به در حجره آن سید و سالار صدای پر جبریل به یک دست سر مرکب صرصر ... برق یراقی به دلش کبک خرامی به بدن نقره خامی به صفا ماه تمامی ... معنبر خط و خالی و مرصع دم و یالی و مقوس پر و بالی به دو زانوی ادب بر در آن حجره براق آمد و جبریل بزد حلقه بر آن در که سلام من بیچاره مسکین به سر سرور خلقان جهان احمد مرسل، صلواتی ز جناب احدیت به تو آورده ام ای ساقی امت قدمی بر سر عالم نه و بر خیز که سکان سماوات همه منتظر مقدمت ایستاده؛ انجام: و سلطان رسل آمد از این غرفه مینا به در حجره چه فارغ ز عبادات شد آمد به درون شیر خدا صاحب شمشیر دو سر خواجه قنبر سر مردان، علی عالی اعلاء که مبارک (کلمه آخر نشانی کلمه نخستین صفحه بعد است) خط: نستعلیق متوسط، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج، 4گ (15پ-18پ)، اندازه: 10/5×16/8سم [ف: 22-361]