مصباح السالکین

6. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3970 آغاز: بسمله و من وصية لابنه الحسن (ع) كتبها بحا ضرين عند انصرافه من صفين ... و روی جعفر بن بابويه القمی رحمه الله ان هذه الوصيته كتبها عليه السلام الى ابنه محمد بن الحنفيه رضى الله عند وهى من افصح الكلام ... و فيها فصول؛ انجام: و هذا آخر ما وجد من اختيار السيد الرضى ... من كلام مولانا. و اذوفقنى الله سيبحانه لاتمام شرحه فله الحمد سبحانه على ما اعدنى له من مننه الجزيله ... و منه اطلب و اليه ارغب ان يجعل ما كتبته حجة لى لا على انه المنان ذوالفضل والاحسان. و فرغمن كتابته فى صفر سنه تسع و سبعين و ستمايه و الحمد لها حق حمده و صلواته على سيدنا محمد و آله الطيبين ... و سلامه. کنار بیشتر برگهای اول و آخر نسخه وصالی و برگ آخر پارگی نیز دارد بر پشت برگ اول چند تملک و یادداشت کهن است. خط: نسخ، بی‌کا، تا: 679ق؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، 410ص، 21سطر، اندازه: 14×25سم [ف: 10-2109]