الارث

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2755/1 آغاز: بسمله، و به نستعین و منه نستمد و هو المحمد و المعین و الکلام فی الارث و هو اسم مصدر ورث و الوراثه: عباره عن قیام شخص اوشی مقام آخر فی امر سواء کان القائم ذلک الاخر واجدا لهذا الامر فی نفسه؛ انجام: فلا وجه لا دخاله فی الحجب بل اللازم ان یفرد بذکر ذلك مستقلا لکون ذلك هو المقصود فی هذا الباب. خط: نسخ، کا: اسماعیل هشترودی، بی‌تا؛ کاغذ: الوان، جلد: مقوایی رنگ یشمی، 106ص (1-107)، 26و 19و 14 سطر، اندازه: 12×21سم [ف: 9 - 142]