مرقع

141. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1560 آغاز: هو الکافی.افتاده حکایتی در افواه ×× کابینه سیاه گردد از آه / وین طرفه که آه صبحگاهی ×× ز آئینه دل برد سیاهی اسدالله شیرازی غفرله 1254؛ انجام: بود مرد هنرور را هر انگشت ×× کلیدی بهر قفل رزق در مشت / از آن دستی که ناید هیچ کاری ×× بود بر تن عجب بیهوده باری. کمترین بندگان درگاه اسدالله شیرازی. 50 قطعه، شامل اشعاری از کاتب (اسدالله شیرازی) در مدیح و توصیف محمد شاه غازی قاجار، نثر عرفانی لا اله، چند بیت از بوستان سعدی شیرازی، چند بیت شعر ترکی، قطعاتی سیاه مشق، چند سطر از فرمایشات منسوب به حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام در مورد توحید و شناسائی حق جل و علا؛ خط: نستعلیق ممتاز، کا: شیرازی، اسدالله، تا: 1254ق؛ مجدول و کمندکشی زرین؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار، «مشیرالسلطنه حسین بن هدایت الله - رضا الحسینی»، کتابخانه دولت علیه ایران 1329؛ جلد: مقوای روغنی بوم مذهب، اندازه: 26/5×41سم [ف: 2-144]