مرقع

91. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2718 حاوی بیست مرقع به خط وصال شیرازی است به این شرح: 1. خط حمایلی، شکسته، شعر، ابتدای آن: «مجوی دهری که دهر چون خوارت کرد»، 2. خط حمایلی، شکسته، غزل حافظ: «مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید»، 3. خط ریز، غزل حافظ: «تراز کنگره عرش می زنند صفیر»، 4. حمایلی، ریز: «مجوی دهری که دهر چون خوارت کرد»، 5. خط حمایلی، «مجوی دهری ...»، 6. حمایلی، نستعلیق: «شد آمد بر درون خانه شد شر»، 7. حمایلی، نستعلیق: «آسمانی شد هوا و زنگاری دشت»، 8. حمایلی، شکسته، نستعلیق: «گنجشک ضعیف توام ای مایه ناز»، 9. حمایلی، نستعلیق، شکسته: «ای نفس خرم باد صبا»، 6. خط شکسته، حمایلی ریز: «بخندید بر من که عقلت کجاست»، 11. حمایلی، ریز، شکسته: «آن همه دلداری و پیمان عهد»، 12. خط شکسته، حمایلی، نستعلیق: «ای نفس خرم باد صبا»، 13. خط شکسته، نستعلیق، حمایلی: «آسمانی شد هوا و زنگاری دشت»، 14. خط حمایلی، شکسته، نستعلیق: «این باد بهار بوستان است»، 15. خط حمایلی، شکسته، نستعلیق: «روزی گفتم شبی کنم دل ...»، 16. خط حمایلی، شکسته، نستعلیق: «دوش رفتم بخرابات مرا راه نبود»، 17. خط ریز، شکسته، حمایلی: «آتش از جان سرمستش فتاد»، 18. شکسته، ریز، حمایلی، نستعلیق: «آسمانی شد هوا و زنگاری دشت»، 19. حمایلی، ریز، شکسته، نستعلیق: «گنجشک ضعیفتوام ای مایه ناز»، 20. حمایلی، ریز، نستعلیق: «کلامش باب وحی الهی»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: وصال شیرازی، تا: قرن 13، جا: شیراز؛ مجدول؛ جلد: مقوایمنقش، 10گ، ابعاد متن: 12×5، اندازه: 10×17سم [ف: 6-326]