مرقع

77. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1532 آغاز: آنچه نزدیک تنگ چشمان خسیس نهاد کمال نماید که بقوت شامه لمس معنی آدمیت نمی نمایند؛ انجام: شوقی غم عشق دلستانی داری ×× گر پیر شدی چه غم جوانی داری / شمشیر کشیده قصد جانها دارد ×× خود را برسان تو نیز جائی داری دارای 40 قطعه متصل به هم، این مرقع شامل است بر نامه، پند و اندرز، اشعاری از کاتب عبدالمجید قسمتی از مناجات خواجه عبدالله انصاری، ابیاتی از اشعار خواجه حافظ شیرازی، مقدمه گلستان سعدی شیرازی، اشعار متفرقه پراکنده، عریضه‌ای به قلم شکسته عبدالمجید که شرح بیماری و خانه نشینی اجباری خویش را که حتی قادر به تعلیم شاگردان نبوده توسط اسمعیل سلطان به عرض پادشاه وقت رسانیده؛ خط: شکسته ممتاز، کا: درویش، عبدالمجید بن عبدالله، تا: 1181ق؛ مجدول کمندکشی زرین، مذهب؛ 13- 8- 6-سطر، اندازه: 22×33سم [ف: 2-21]