مرصاد العباد من المبدأ الى المعاد

35. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 76 آغاز: برابر؛ انجام: شها توقعم از خدمتی چنین کردن ×× نه جبه بود و نه دستار و طیلسان وردا / نه جاه و منصب و نه احشام بود و قبول ×× نه مال و نعمت و ثروت نه حرمت دنیا / نه نیز شیرونی و انگبین نه میوه و نه مرغ ×× نه خلد و حور و قصور و نه سایه طوبی / بلی دو چیز تمنا داعیت بودست ×× که باز حاصل هر دو همی شود به یکی / یکی تمتع شاه جهان کی دائم باد ×× دوم بیان مقامات و کشف دین هدی / که تا بدین دو وسیلت رسم به مقعد صدق ×× که هست مقصد و مقصود حضرت مولی / اگر ز کوه دهد شه به عامل اعمال ×× از این خزانه شوم سرخ روی در عقبی / غرامتی نکشم زانچ در قلم آمد ×× خجالتی نبرم زانچ کرده ام آنها. ختم کتاب برای مبارکی را بر دعا منظوم کرده اید تا ختامه مشک باشد. یارب تو مرین سایه یزدانی را ×× بگذار بدین جهان جهانبانی را خط: نسخ کهن، بی‌کا، تا: با تاریخ 919ق؛ مجدول؛ تملک: احمد حسینی محبتی به تاریخ 919ق، بابا افندی به سال 1095؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار؛ 329ص، 21 سطر، اندازه: 18×25سم [ف: 7-672]