مراثی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9061/3 آغاز: هزار و یکصد و هشتاد و پنج رفته ز سال ×× که کس ندیده خوشی در جهان به هیچ احوال / بلی چگونه کسی روز خوش دگر ببیند ×× میان ما و خوشی دور شد هزاران سال؛ انجام: چه تخم طاعت حق نیست آب دیده حسود ×× نخست تخم فشانند و آن گه آب دهند / تو سرکشی و حسین از سر وفا سر داد ×× چه ادعایی وفا می‌کنی که شرمت باد خط: نستعلیق، کا: مهدی بن محمد شیرازی متخلص به صابر، تا: سلخ ذیحجه 1256ق، برای مهر علی خان نوری؛ جلد: تیماج، 3گ (156پ-158پ)، 21 سطر (15/9×7/3)، اندازه: 11/9×20/7سم [ف: 29/2-687]