مخمس دبیری بر غزل فروغی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8172/77 آغاز: نازنینا به رخت دیده حیرانی چند ×× محو شمشاد قدت سرو خرامانی چند / به غم فرقت تو بی سر و سامانی چند ×× ای به دلها زده مژگان تو پیکانی چند / منت ناوک دل دوز تو بر جانی چند؛ انجام: نبود چون مه من شور چه در روم چه ری ×× نکنم ناله چسازم ز غم فرقت وی / اسم زو یافت دبیری چو مخمس شد طی ×× ناصحا منع فروغی ز محبت تا کی ـ کو بآن مه نکند ... پنهانی چند از: دبیریی (احتمالا جامع سفینه). در عنوان شعر وی در حاشیه سفینه آمده: «مخمس راقم حروف، دبیری، عفی عنه» که نشان می‌دهد به خط خودش در حاشیه نسخه نوشته و شعر از خود اوست. خط وی با خط متن تفاوتی ندارد؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ 2گ (128پ-129ر هامش)، اندازه: 12/9×19/8سم [ف: 27/1-420]