محی القلوب

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 3152/4 آغاز: بسمله و به نستعین الحمدلله الذی خلق الخلق و فضل نوع الانسان و اعطاهم العلم و الحکمه و علمهم البیان ... اما بعد فلما غلب على الناس مرض المعاصی و الخطیات و سقم اتباع اللذات و الشهوات ... امر الامير الكبير الذي همته الكبرى مصروفه الى اعلاء معالم الحق ان اولف رسالة يشتمل على ما لابد من المسائل الدینیه و المعارف الیقینیه یجعلها الواعظون نصب العين في التذكير ... فشرعت في تأليفها امتثالاً لامر المطاع مع قصور البضاعة و قلة الاستطاعة ... و سميته محى القلوب و رتبته على؛ انجام: و سئل حذیفه رضی الله تعالى عن ميت الاحیاء فقال الذى لا ينكر المنکر بیده و لا بلسانه و بقلبه. نسخه تا اواخر مقصد چهارم را در بردارد؛ خط: نسخ ریز متوسط، کا: عبدالکریم بن محمد هاشم، تا: 1094ق؛ افتادگی: انجام؛ مصحح؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوایی، 105گ (175پ-279)، اندازه: 12/5×22سم [ف: 14-267]