محمود القصائد

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1191 آغاز: برابر کاتب = مؤلف، تا: 1241ق؛ از قرائن پیداست که در همان سال منظم و مرتب کردن آن (1241) نگارش یافته و از محو و اثبات‌های زیاد در برخی از برگ‌ها به دست می‌آید که به خط خود شاعر است و مندرجات آن پس از دیباجه‌ایکه در شرح حال خود شاعر و شاهزاده محمود میرزا می‌باشد، قصائد و ترکیب بندها و مقطعات و تاریخ‌ها و غزلیات و یک مثنوی در مدح و ستایش محمود میرزا و در مسائل شک و سهو در نماز و یک مثنوی به بحر مخزن الاسرار و رباعیات می‌باشد و در پایان نسخه، لغات عربی و فارسی مشکل را که در این دیوان استعمال شده با ترجمه آنها به فارسی کنونی مرتب به ترتیب حروف تهجی، خود شاعر گذارده و دیباجه‌ای نیز بر آن نوشته است، مندرجات منظوم این نسخه دیوان در حدود پنج‌هزار و پانصد بیت و لغات آن در حدود یک‌هزار و ششصد بیت می‌باشد؛ جلد: تیماج، 224گ، 15سطر، اندازه: 16/5×29/5سم [ف: 3-486]