مجمع الفصحاء

1. تهران؛ مؤسسه مطالعات اسلامی؛ شماره نسخه: 115 آغاز: بسم ... از مجمع الفصحا نقل شد. اشعار شاه ناصر دین ابوالمظفر است؛ انجام: ای عشق ترا چه شکر گویم که چنانک ××می خواستم آخر آنچنانم کردی خط: نستعلیق خوب، کا: احمد، تا: قرن 13؛ در ظهریه کتاب به خط نستعلیق تحریری نوشته‌اند: «وقتی کاتبی خواستم که این نسخه را از سواد در آورد، سید احمد نامی از طلاب مدرسه ناصری را معرفی کردند نه خط درشت نه سواد، ولی اجرتش دادم که مشق کند و سپس این نسخه را شروع به نوشتن کرد به رعایت او از نواقص کار چشم پوشیدم، اینکه که مطالعه می‌شود به قدری غلط دارد که از اصلاح عاجز مانده‌ام. خداوند فرصت بدهد که به مرور مطالعه و اصلاح شود»، محشی، در آغاز در 13 صفحه قصیده یی از مومن تفرشی در هجو خلیفه دوم، در پایان هم در سه صفحه قطعه «دوش از جفای خصم ستمگر ظلامه یی ××بردم به نزد قاضی صلحیه بلد»از ادیب الممالک فراهانی آمده؛ جلد: مشین، 783گ، 19سطر (9×15/5)، اندازه: 17×21سم [ف: -91]