المجلی

3. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 5563/2 آغاز: برابر؛ انجام: تم الصورة الرابعه من المجلی الثانی قسمتی از کتابی در فلکیات، صفحه 267 ذکر بعضی از ارصاد قدیمه و جدیده است و صفحه 269 طریق عمل به جدول تسهیل معرفة طالع اوقات، و صفحات 265و266و268و270 بیاض است، عبارت مندرج در صفحه 267 که یادداشتی است تاریخی و مختصر و مفید ذیلا نقل می‌شود: «رصدی که در قدیم اعتماد بر آن بیشتر بوده رصد ابرخس بوده، که پیش از رصد مراغه بوده به یکهزار و چهارصد و اند سال، و بعد از ان رصد بطلمیوس به اسکندریه بدویست و هشتاد و پنج سال بوده است بعد از ابرخس، و بعد از ایشان رصد مأمون خلیفه بوده است. به بغداد که ازان وقت تا آغاز رصد مراغه چهارصد و اند سال بوده است. و رصد بتانی بعد ازان بوده است بحدود شام، و در مصر رصد حاکمی بوده است، و در بغداد رصد ابن الاعلم، و از همه موافق تر رصد حاکمی و رصد ابن الاعلم است که نزدیکترست، و از تاریخ آن دو رصد تا تاریخ رصد مراغه دویست و پنجاه سال باشد و مبداء عمارت رصد مراغه روز سه شنبه چهارم جمادی الاولی سنه 657 هجری بوده، و ترویج یافتن آن و جمع شدن اکابر دران رصد خانه و حکیمانی که رصد میدانستند مولانا فخرالدین مراغی که به موصل بود و مؤید الدین عرضی که به دمشق بود، و فخرالدین اخلاطی که به تفلیس بود، و نجم الدین دبیران که به قزوین بود و غیرهم، و تعیین شدن رصد خانه و تمام شدن آلتهای رصدی از تاریخ سنه 660 هجریه بوده، و تمام شدن رصد و ثبت کردن معلومات رصد که آنرا زیج خوانند، در تاریخ سنه 672 هجری بوده، و تاریخ گورکانی که از رصد سمرقند درست شده در سنه 841 هجری بوده، به اعانت و امداد حضرت مولانا صلاح الدین موسی مشهور به قاضی زاده رومی و حضرت مولانا غیاث الدین جمشید کاشی، و مولانا علی قوشچی، و الحمدلله الملک الجلی»؛ خط: نستعلیق تحریری، کا: اسلام ولد هدایت لاهیجی، تا: پنج‌شنبه 8ذیقعده 1036ق؛ عناوین و اشکال به شنگرف؛ واقف: حاج وزیر وظایف، 1309ش؛ کاغذ: اصفهانی ، جلد: چرمی، 24ص (294-271)، 24 سطر (4/5×15)، اندازه: 9/5×21سم [ف: 8-331]