مجادله عقل و عشق

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1952/2 آغاز: حمد و سپاس بیرون از وهم و قیاس خداوندی را جل شأنه سزاست که به فحوای یحبونهم کحب الله عشق را صفت دیوانگی داد و عقل را سمت فرزانگی؛ انجام: چاره جز پیرهن دریدن نیست، چشم در عهده گرفت فراخور بینش در نظاره معشوق کوشد لاجرم کوس تنهایی. خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: اصفهانی، 11گ (6×13)، اندازه: 11×18سم [ف: 3-291]