مثنوی معنوی (منتخب)

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13412 آغاز: الحمدلله الذی کلمة توحید خواصه لا هو الا هو ... اما بعد چون بیان وارثان حضرت ختمیت اسرار علوم طریقت را در دو قسم ... و نام این ابیات مجتمعه فذوذ المثنوی گردید چه مثنوی بحریست زخار از درر اسرار کتاب آفریدگار و فذوذ جمع فدست و فذ در یگانه و من الله الارشاد و الاعانة. زین نظم که هست بحر دردانه عشق ×× آفاق پر از صداست ز افسانه عشق / هر بیت چو خانه و هر حرف درو ×× ظرفیست پر از شراب میخانه عشق؛ فذ اول: هان و هان گر حمد گویی یا سپاس ×× همچو نافرجام آن چوپان شناس / حمد تو نسبت بدان گر بهترست ×× لیک آن نسبت به حق هم ابترست؛ انجام: این خودی را خرج کن اندر خدا ×× تا نمانی همچو ابلیسی جدا / آب جان را ریز اندر بحر جان ×× تا شوی دریای بی حد و کران خط: نسخ زیبا، کا: محمد بن درویش علی بخارائی، تا: یک‌شنبه 20 ذیحجه 939ق، جا: بخارا؛ مجدول مذهب، محشی به امضاء «منه غفر له»؛ جلد: تیماج، 399گ، 15سطر، اندازه: 11×16/5سم [ف: 36-350]