مثنوی معنوی

489. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 16953 آغاز: ترسیدن کودک از آن شخص صاحب جثه و گفتن آن شخص که ای کودک مترس که نام مردم؛ انجام: گفت خوابستم مرا بگذار و رو گفت آخر یار را ... تا بخسبی در پناه عاقلی ... بسیار ناقص و مغشوش از دفترهای اول و دوم مثنوی؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و وسط و انجام؛ مصحح؛ کاغذ: بخارایی، جلد: تیماج، 86گ، 16-19سطر (11/5×17/5-18/5)، اندازه: 16×22/4سم [رایانه]