مثنوی معنوی

167. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 7895 آغاز: بسمله، این دفتر دفتریست از نسخه ناسخه مثنویات سقيمه؛ انجام: مر اقسام خلق را فراز گیرنده، و الحمدلله رب العالمين. چهار دفتر آخر مثنوی؛ خط: نستعلیق هندی، بی‌کا، تا: قرن 11؛ نسخه ناسخه عبداللطیف بن عبدالله عباسی گجراتی متوفی 1048 هجری است، که از فضلا و دانشمندان دربار شاهجهان پادشاه مغولی هند بوده، ومثنوی را با نسخه‌های عدیده مقابله وتصحیح کرده و بر هر دفتر دیباچه مستقلی نگاشته، و لغات و مشکلات آنرا درحواشی شرح کرده، و مدعی است که نسخه وی ناسخ تمام نسخه‌هاست؛ مجدول؛ جلد: چرمی، 210گ، 20سطر چهارستونی (10/5×20)، اندازه: 15/5×27سم [ف: 7-719]