مثنوی معنوی

121. خوی؛ نمازی؛ شماره نسخه: 390 آغاز: دیوانی حدود بیست وپنجهزار بیت درشش دفتر شامل مطالب عرفانی وظرايف فکری واخلاقی، دربرخی نسخه‌ای دفتر هفتمی وجود دارد که در صحت انتساب آن گفتگوست. مولوی درحدود سال 657 سرودن این مثنوی را آغاز کرد ودرسال 666ق به پایان برد. آغاز دفتر اول: بشنو از نی چون حکایت می کند ×× از جدایی ها شکایت می کند؛ انجام: من بدانم کو فرستاد آن به من ×× از ضمیر چون سهیل اندر یمن / در دل من آنسخن ز آن میمنه ست ×× زآنک از دل جانب دل روزنه ست خط: نستعلیق، کا: عبید بن خضر بردوری مولوی، تا: رمضان 942ق؛ با سرلوح مذهب مرصع، مذهب، مجدول، در آخرش قصیده‌ای به فارسی از سلطان ولد در مدح مثنوی و مؤلفش در دو صفحه و در حاشیه‌اش قصیده‌ای از عبدالله بن قاسم شهروزی به عربی؛ از موقوفات رمضانیه 1230؛ جلد: تیماج مذهب، 527ص، 27سطر، اندازه: 15×26سم [ف: -197]