متفرقات

56. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8076/8 محتویات آنها عبارتند از: - برگ 13ر شامل غزلی گویشی (احتمالا به گیلکی) از میرزا کامران، بیتی فرد بی نام سراینده: «عقرب زلف کجت را دل تصور کرد و مرد / بوالعجب کاریست کافر مرد، ایمان نیز برد»، دو بیت از «شاه رفعت» و دو بیت از «رفعت افندی» که گویا یک نفر است، برگ‌های 61پ تا 65ر: رباعیاتی از «شیخ شاه نظر» و چند رباعی دیگر با عنوان «شیخ مرحوم» که احتمالا از همو باشد، قطعه‌ای چهار بیتی از «ابن یمین»، غزلی پنج بیتی از ملا رفیع واعظ به مطلع: «شمشاد چیست تا کند آن زلف شانه اش ×× آئینه کیست تا تو نهی پا به خانه‌اش»، هشت غزل از «صایب» و «دیباچه دیوان انوری من نصيراء محلاتی» در چند سطر کوتاه، کناره داخلی برگ 97پ تا 102پ ( پایان نسخه) یک بیت فرد: «برو دعا که تو هم همچو ناله بی اثری ×× دگر مگو که به دلها سرایتی دارم»، غزلی از صایب، غزلی چهارده بیتی از میرزا حسن علی ... [بریدگی حاشیه] به مطلع: «درد و داغ و زخم از جسم نزارم کم نشد ×× در خزان زندگی جوش بهارم کم نشد» که شاید تخلص «رسا» در بیت آخر داشته باشد: «خضر سالک در طلب دستور امید رساست ×× این رسایی از دل امیدوارم کم نشد»، غزلی از «واعظ» به مطلع: «نوری بسر اگر هست دستار گو نباشد ×× بر دوش بار سر هست سر بار گو نباشد»، نه غزل از صائب / صایبا، ترکیب بند قاضی نور الله با سرآغاز: «ای بت هرزه گرد هر جایی ×× ای برآورده سر بخود رایی / هرزه گردی و باده پیمایی ×× میکشد عاقبت برسوایی / بسکه گفتم زبان من فرسود ×× چکنم پند من ندارد سود»؛ خط: شکسته نستعلیق هندی، کا: محمد مقیم بن عزیز بیک متخلص به سرور، تا: 1061ق؛ مجدول؛ جلد: تیماج، اندازه: 9/3×19سم [ف: 27/1-137]