مأکول و مشروب

« زبان را چو در اول این کلام ×× زحمد و تحیت رساندی بکام / بدان ای خردمند روشن ضمیر ×× که گوید چنین یوسفی و حقیر / که این نسخه بهر تو کردم رقم ×× ز تدبیر ماکول و مشروب هم / در آن دم که این نسخه منظوم شد ×× بماکول و مشروب موسوم شد / چو از چهره این ماه برقع گشود ×× مرا سال تاریخ او خوش نمود / فرود آمد این خوان چو شد خواسته ×× بصد نعمتش بخت آراسته ... پس از دیباچه: زحکمت اگر هیچ داری خبر ×× غم خویش خور تا به لب پر مخور »