لوامع الانوار العرشیة فی شرح الصحیفة السجادیة

20. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 258 خوئی آغاز: الحمد لله الذى خص ثغور المسلمين بحبيبه ... و بعد فيقول... محمد باقر بن سید محمد بن السادة الموسويه هذه اللمعه السابع و العشرون ... و كان من دعائه لاهل الثغور، الثغور جمع فتح الثاء المثلثه و اسكان الغين المعجمه و هو مايلى دارالحرب و موضع المخافه من فروج البلدان و فى النهايه هو موضع يكون حدا فاصلا بين بلاد المسلمين و الكفار و هو موضع المخافه من اطراف البلاد و المراد باهل الثغور المرابطون بها و الملازمون لها لحفظها و يدخل فيهم من كان الثغر بلده و كان ساكنا فيه اذا وطن نفسه على المحافظه و تسمى الاقامه بالثغور رباطا و مرابطه كان الرابط اصله الشد و لما كان من الفريقين يربطون خيولهم في ثغرهم و كل معد لصاحبه تسمى ملازمه؛ انجام: برابر جلد دوم، از لمعه 17 آغاز شده؛ کا: شیخ ابوالقاسم، تا: 1280ق؛ در پایان لمعه 44 (ص 244) تاریخ فراغت از تألیف با حروف، 1233 نوشته شده و اگر غلط کاتب نباشد معلوم می‌شود این لمعه پس از لمعه 54 تألیف شده است، همچنین در پایان لمعه 48 ش 344 (با حروف) آمده و گویا این نیز غلط کاتب است؛ این نسخه در کتابخانه سلطان العلماء بوده که به کتابخانه مرحوم امام جمعه منتقل شده با مهر«جعفر بن محمد سلطان العلماء» (مربع)؛ جلد: تیماج، 418ص، 29سطر، اندازه: 22×35/5سم [ف: 7-423]